‘Inspire’ – Exclusive Artist Interview: Rekesh Dukaloo

Loyalty. Hindostaan. Reggae. Record Label owner. Familieman. Producer. Ziggi Recado. Wereldreiziger. Doorzetter. Ondernemend. Betrouwbaar. Pyaar ka Raaz.

Wie is Rekesh Dukaloo?

‘Ik heb thuis nog een foto waarbij ik één jaar was en thuis in een hoek op een doos zat te drummen met een helm en twee lepels. Mijn ouders dachten vanaf het begin: ‘Volgens mij gaat deze man echt muziek maken. Mijn ouders hebben mij altijd gesupport.’

De zanger, muzikant, producer en record labelowner vertelt: ‘Ik ben begonnen met Hindostaanse muziek, want dat is dichtbij. In het begin is dat ook een comfortzone. Ik begon met drummen en heb heel veel pannen en emmers kapot gemaakt thuis en toen ben ik keyboard gaan spelen. Ik had van mijn oom een keyboard gehad. Het zingen weet ik eigenlijk niet waar dat vandaan gekomen is. In de badkamer dacht ik, ik kan gewoon zingen. En toen vond ik die combinatie met die keyboard. Ik dacht; ik wil dit nummer zingen en het lukte me ook nog om die tonen te vinden.’

Zijn neefjes begonnen hem te pushen om te gaan zingen, maar hij zei: ‘Ik ga niet op het podium, vriend; mijn kamer is goed.’ Zijn oom zei aan Rekesh dat hij goed zong. Op 15-jarige leeftijd wist zijn familie hem over te halen om auditie te doen voor een luistershow van Avishkar en Avishkar nam hem meteen aan als zanger voor de show. Rekesh vertelt: ‘In september gingen we, voor het optreden, eerst nog met vakantie. We gingen 3 weken naar Thailand. Dus ik zit elke keer met m’n map en koptelefoon achter in die bus.’ Zijn vader vroeg hem op gegeven moment wat hij aan het doen was en of hij zou gaan zingen. Bij zijn eerste optreden ging dan ook 80 man van zijn familie mee naar de show, omdat niemand hem nog live had horen zingen. ‘Ik had nog niet eerder voor mijn familie gezongen, dus iedereen was in paniek. Ze vroegen aan mijn moeder of ze mij had horen zingen, maar ze zei dat ze me alleen in de badkamer had gehoord.’

‘September 1998 heb ik voor het eerst gezongen en van die show met Avishkar nam een neefje een flyer mee voor een songfestival. Ik heb me toen opgegeven. Dat was in november van dat jaar. Ik werd eerste. Bij dit tweede optreden waren er mensen waar ik zelf tegen opkeek vanuit de bandjeswereld. Voor mij was het heel raar dat ik daar als 15-jarige heb gewonnen.’ Daarna vroegen verscheidene bandjes hem om te zingen.

Rekesh wilde naar de muziekschool. Op zijn school vertelden ze hem dat er geen school voor muziek was, behalve dan het conservatorium. ‘Hoe is er geen school voor muziek?’, was dan ook de vraag van de toen 15-jarige Rekesh. Het schoolteam probeerde toen toch maar een muziekschool voor hem te vinden. Ze kwamen uit op het Conservatorium in Rotterdam. En daarvan zeiden ze en met name 1 docent: ‘Maar dat is een Hbo-opleiding; dat is echt te hoog gegrepen voor jou. Dat gaat ‘m niet worden. Dat Conservatorium moet je uit je hoofd halen.’

Inmiddels was het schooljaar al begonnen. Ondertussen bleef Rekesh zoeken naar een opleiding die bij hem paste. Hij werd door meer dan 11 scholen afgewezen, omdat ze niet hadden waar hij naar op zoek was. Er was een Surinaamse docente die zijn verhaal had gehoord. Ze besloot toch te bellen met het Conservatorium, ondanks het feit dat hij veel te jong was voor die opleiding. Ze kwam bij Rekesh met het nieuws dat ondanks zijn jonge leeftijd, ze het Conservatorium ervan had kunnen overtuigen om hem auditie te laten doen voor toelating tot het Conservatorium. Rekesh ging, deed de auditie en werd toegelaten.

Het Conservatorium zei aan hem: ‘Je bent wel de jongste leerling, maar je bent echt getalenteerd, dus we willen je hebben op de opleiding.’ ‘Toen ik die toelatingsbrief heb gehad, ben ik terug naar mijn oude school gegaan. Ik ben naar de docent gegaan die zei dat ik het Conservatorium uit mijn hoofd moest laten en heb hem de toelatingsbrief laten zien. Hij kon het niet geloven en werd alle kleuren van de regenboog.’

52da27_b0cf580a60cceac327bc99831c81c845.jpgDe klassieke zang van het Conservatorium en zijn muziekscene in het weekend lagen echter heel ver uit elkaar. Daarvan zegt Rekesh: ‘Doordeweeks waren het gewoon raags en klassieke zang en in het weekend, tijdens mijn optredens met de band, was het gewoon schreeuwen. Met de band Next Time, speelden we heel veel. Maar na 3 jaar heb je het ook wel gezien. Ik was 16 en verdiende echt veel. Ik ben toen toch gestopt.’

Na een jaar ging Rekesh door met de band 2Remember en hoewel dat meer was wat hij wilde qua muziek, omdat het repertoire divers was en de locaties ook veranderden naar bijvoorbeeld bedrijfsfeesten, kwam hij ook daar na verloop van tijd achter dat hij toch alleen maar covers bleef spelen en zingen. ‘Ik wilde echt eigen dingen gaan doen, dus ik dacht, ik ga hier ook stoppen’. Ik ben elke keer weer gestopt om verder te gaan zoeken naar nieuwe uitdagingen.

Rekesh was één van de eersten binnen zijn familie die muziek ging maken en zo heeft hij zijn neefjes ook aangestoken. Op een dag ging hij zijn neefje inschrijven op de muziekschool. Rekesh vertelt: ‘Je kent toch van die prikborden met advertenties. Ik zag één van de advertenties met ‘Reggaeband zoekt toetsenist’. Ik heb het blaadje eraf gehaald en dacht, ik ga gewoon reageren en proberen. En zo ben ik bij die reggaeband beland. Ik heb twee, drie maanden gespeeld en toen ben ik gestopt voor één jaar, want ze hadden niet veel optredens toen. Uiteindelijk belden ze me na één jaar weer op en zeiden ze; we hebben een artiest die we gaan begeleiden en misschien wil je weer met ons spelen, maar ik wist dus niet dat dat Ziggi Recado zou zijn. We zijn hem gaan begeleiden en zo ben ik bij Ziggi beland. Toen ik begon, was het echt het begin van Ziggi’s carrière. Ik ben vanaf dag 1 erbij geweest. En we zijn nu twaalf jaar verder.’

‘Toen ik begon te toetsen, ben ik opgehouden met zingen. Ik begon in de badkamer en was letterlijk weer terug in de badkamer’. Iedereen zei tegen me ‘als je in de reggae wereld belandt kom je er niet meer uit. Ik dacht, ik heb veel verschillende dingen gedaan. Maar na een half jaar begreep ik wat ze bedoelden. Reggae is een hele andere, toffe wereld. Die muziek trekt gewoon; het gaat niet meer uit je. En met Ziggi ging het ineens heel snel. Voordat we het wisten waren we op tour en dat was natuurlijk weer helemaal nieuw. Daar had ik nooit over gedroomd. Ik had nooit bedacht dat ik ooit zou gaan touren. Ik wou gewoon muziek maken. Het was voor mij ook een verrassing en dan is het natuurlijk alleen maar geweldig.’ Toch heeft Rekesh weer gezongen; dit keer was het een origineel nummer getiteld ‘Pyaar ka Raaz’.

52da27_b049893ac6994968bb66258fdeadbad2.jpg

Elke keer dat Rekesh het gevoel had dat hij zijn plafond had bereikt met wat hij deed, heeft hij op een waardige manier afscheid genomen en is doorgegaan met de volgende uitdaging. Zoals hij dat zelf verwoord: ‘Ik zoek altijd verder.’ Hij gelooft in groei en handelt daar dan ook naar. Hij is gegaan van ‘Hindostaanse-repertoire’ zanger naar een ‘allround-repertoire’ zanger, vervolgens naar een reggaetoetsenist en daarna naar een producer van tracks. Hoewel hij een geweldige tour-geschiedenis heeft en dit nog steeds doet, is het bij hem toch gaan kriebelen om weer de volgende stap te zetten. En hoewel hij altijd de drive heeft gehad om alles eruit te willen halen wat erin zit en steeds op zoek te gaan naar nieuwe uitdagingen, was een cruciale gebeurtenis in zijn leven toch een echte eye-opener voor hem.

Hierover vertelt Rekesh: ‘Mijn vader had een happy life, was terugverhuisd naar Suriname, had alles wat zijn hart begeerde. Toen mijn vader vorig jaar overleed, zag ik dat je zo happy kan zijn, maar het zo over kan zijn. En daarom heb ik 6 maanden niet gespeeld. Voor mij is dat heel raar. Maar op de een of andere manier had ik dit wel nodig. Die ruimte om te kunnen voorbereiden op wat komen ging. Want sinds begin dit jaar lijkt het alsof iemand de deur open heeft gedaan. In één keer gebeurde van alles; trackrelease, video, interesse van andere labels, etc.’

Inmiddels is hij actief als labelowner en creëert hij daarmee zijn eigen legacy, naast het zijn van muzikant, zanger en producer. Deze nieuwe uitdaging gaat hij dan ook vol aan. Hierover zegt de labelowner: ‘We zitten op een soort van intercity trein. Die trein is gewoon vertrokken en wanneer je met je fiets of tractor erachter wilt komen, is het goed, maar misschien zie ik je bij het volgende rondje. Die trein is gewoon weg. Vertrokken. We kunnen niet meer terug, niet meer naar achter. Ik heb in de loop der jaren alle connecties en netwerken verzameld en nu is het tijd om ermee te gaan werken en mijn eigen pilaren te bouwen.’

En toch zegt Rekesh wel: ‘Hoe goed iemand ook is qua talent, personality is belangrijk.’ Rekesh kent het belang van goede connecties en heeft daarom ook altijd goed afgesloten voor hij aan een nieuwe uitdaging begon. Ook was hij steeds commited aan wat hij deed. Dat maakt hem tot een loyale en betrouwbare persoon. Hij is bijvoorbeeld nog steeds de toetsenist van Ziggi Recado en is dat tot op heden – 12 jaar verder – ondanks dat hij met andere grote namen zoals Gyptian heeft gespeeld. Deze zelfde karaktereigenschappen komen ook terug in zijn vriendschappen, zijn relatie met zijn ouders en zijn relatie met zijn vriendin en dochter. Zoals hij dat zelf zo mooi zegt: ‘Ik ben gewoon fulltime papa en ik ben al 13 jaar samen met mijn vriendin.’ Hij zorgt voor balans in zijn leven, zodat degenen in zijn leven weten dat ze op hem kunnen rekenen.

Rekesh werkt nu aan zijn eigen label R.D.Musiq, maar zijn uiteindelijke droom is het hebben van een muziekschool, het blijven creëren van muziek op zijn label. Over zijn nieuwe uitdagingen zegt hij: ‘Het voelt anders, omdat het mijn eigen ding is.’


Rekesh Dukaloo wordt een jaar lang gevolgd over zijn leven als muzikant, producer en record labelowner van R.D.Musiq en deze documentaire zal te zien zijn in alle Pathé bioscopen. Hij is producer van onder andere Ashwin Jaydee en hij is toetsenist voor Ziggi Recado en verscheidene reggaeartiesten.

Wil je meer over hem weten:
Like dan zijn Facebook page: Rekesh Dukaloo
En Follow hem op Instagram: rekesh.d_musician

‘Inspire’ – Exclusive Artist Interview: Ashna Changoer

Bossbabe. Zangeres. Hindostaanse. Phoewa. Eigenzinnig. Tv-presentatrice. Ashna Media Productions. Familiemens. Soch na Sake. Babbelkous. Zara Chehra/Thinking out Loud. Programmamaker. Radiopresentatrice.

Wie is Ashna Changoer?

‘Toen ik op de lagere school zat, hadden we bandje. Een omgekeerde oude bankstel, verfblikken en ‘botro-blikken’ (lege boterblikken) als basedrum, waren onze instrumenten. Mijn moeders broertje, Soenil Harpal – hij en ik verschillen maar één jaar –, mijn nichtje, mijn broertje en ik zaten in de band. Ik zong, Sunil zong en drumde, mijn broertje Jayant speelde ook drum en mijn nichtje was danseres. We heetten Stanga Jaspri. Achter dat huis van me nani (oma) hadden we onze band en als de familie een optreden wilde meemaken, kwamen ze gewoon naar achteren. We gingen dan echt optreden voor ze, maar soms moesten we stoppen, want ze vonden dat het te veel kabaal was.’

De zangeres, programmamaakster en mediaproduction-company owner vertelt: ‘Sowieso was muziek altijd in huis bij mij. Mijn vader heeft een band, de huidige ‘Juniors van Suriname’, gekocht en runt deze en hij heeft zelf chauwtaal gezongen. En mijn moeder zingt af en toe thuis. En naarmate Ashna ouder werd, werd haar interesse in muziek alleen sterker. In 1995 startte SS Promotions met het landelijk scholierensongfestival en doet dit anno 2017 nog steeds jaarlijks.

IMG_4425

Ashna: ‘Ik ben elk jaar naar het scholierensongfestival gegaan, vanaf 1995. Sunil kwam ermee met dat we moeten meedoen. Ik zei hem dat ik het niet zo zag zitten, maar hij heeft toch de formulieren gehaald en hij zei; ‘Laten we het invullen’. En zo ongeïnteresseerd zei ik; ‘Ja, is goed’. We hebben het ingeleverd en we gingen toen naar de stemtest; hij, een buurjongen, die ook meedeed en ik. We hebben de stemtest gedaan en je werd teruggebeld of je door de selectie was. Ik ben teruggebeld dat ik was geselecteerd en ik moest mijn liedje op een cassette inleveren. Ik ben het toen gaan afgeven bij Rams (winkel), bij Kenneth Rambali, en hij zou in januari een hot voice mix hebben, wat weer een ander contest was. Het scholierensongfestival zou in februari zijn. Oom Kenneth vroeg me om mee te doen en belde mijn ouders gelijk, die akkoord gaven. Ik heb toen op 31 januari in Stichting de Olifant ‘Hum the djin ke sahare’ gezongen. Dat was echt mijn eerste stage performance en ik heb daar de derde plaats gewonnen.’

En toen kwam het optreden voor het Scholierensongfestival. ‘Ik heb voor het songfestival gekozen voor ‘Jaan se zjada tumhe pyaar karo’. Mn moeder zei me; ‘Je gaat het niet kunnen zingen. Kies een ander lied, een makkelijker lied.’ En hoewel Ashna begreep dat haar moeder niet wilde dat ze vals zou zingen en uit goede bedoelingen haar bezorgdheid uitte, besloot ze toch te doen wat ze zelf goed vond. Ashna zegt: ‘Maar omdat ik dat lied zo tof vond, ben ik gebleven op mijn standpunt. Zo koppig ben ik wel. Ik heb niet getwijfeld of ik het zou kunnen, omdat ik bij de eerste oefening al de feedback heb gekregen dat ik meer moest oefenen, maar het wel kon.’

IMG_4424Zo gezegd, zo gedaan. Ashna heeft op het Scholierensongfestival dus ‘Jaan se zjada tumhe pyaar karo’ gezongen. Ik had gezongen en was verder klaar ermee. De nummer 5 tot en met 2 werden toen bekend gemaakt en toen zei Ashna nog grappend aan haar medecontestant: ‘Hamlog gaylien kaam se’ (dat was het dan). Dus toen ze mijn naam bekend maakten, drong het niet tot me door. Ik had niet verwacht dat ik zou winnen. Mijn ouders waren verrast dat ik had gewonnen, maar natuurlijk wel heel trots. Ik was het eerste meisje in de geschiedenis van het landelijk scholierensongfestival van SS Promotions dat heeft gewonnen. En ik was zo mager als een stok’, vertelt ze lachend. ‘Het mooiste was dat Ashni (een bekende Hindostaans Nederlandse zangeres) het heeft gehoord, omdat er een opname was gemaakt van mijn optreden. Een jaar erna kwam ze naar Suriname en de band van mijn vader moest ze begeleiden. En ze zei toen tegen me; ‘Was jij dat? Ik kon het niet geloven, want ik dacht dat ik mezelf hoorde.’ M’n hoofd werd groot dat ik door één van mijn grote idolen vergeleken werd met haarzelf.’ Luisteren en kijken naar Ashni heeft Ashna geholpen haar eigen stem en identiteit te vinden.

Na het winnen van het scholierensongfestival werd Ashna gevraagd om te presenteren op de radio. ‘Faried Ashraf, een bekende radiopersoonlijkheid, had het bij een toen nieuw radiostation ‘Ramasha’ voor het zeggen. Hij zei; ‘Je kan praten, je bent vlot, je hebt een mooie stem en je hebt inzichten qua muziek, want je houdt van muziek en dat is belangrijk voor radio.’ Dus ik ging nog naar school en was ook op de radio.’ Ashna besloot toen ook om toch iets met haar zang te gaan doen.  Ze vertelt: ‘Sunil zei toen van laten we naar ICC (Indiaas Cultureel Centrum) gaan. We hebben toen lessen gevolgd. Ik heb acht diploma’s van ICC voor klassieke zang. Ik heb drie goeroes van wie ik heb geleerd. En vooral met een van mijn guru’s, Rita Bokil, begonnen we grote projecten te doen; onder andere het nummer ‘hum sab sarnami hai’, een groot concert in Thalia met Westerse en Hindostaanse invloeden. Door het ICC kreeg ik het netwerk en erna begon ik met opnames en cd-projecten. Mijn eerste cd-project was een divali-project, waar ik twee bhadjans voor heb gezongen. Daarna heb ik mijn eigen eerste cd uitgebracht.’

Ashna heeft door middel van sponsoren haar cd’s kunnen opnemen en heeft als een echte businesswoman besloten wat ze deed met haar masters en op welke wijze ze haar muziek wilde exploiteren. Toen de cd-cultuur langzaamaan overging in een singles-cultuur, volgde Ashna de trend en bracht toen ‘Soch na Sake’ uit. Inmiddels was ze een samenwerking aangegaan met een Phill Tevreden, een promotor die haar muziek zo goed kon verkopen, dat zij z’n nummer één bestverkopende Surinaamse Artiest werd op de site van Srananpoku. Ashna heeft nog vele prachtige singles uitgebracht waaronder het welbekende ‘Baatein’.

‘Vervolgens werd ik gevraagd voor een divali-programma op tv en zo ben ik erin gerold om mijn eigen producties te gaan doen voor TV. Ik kreeg sponsoren en zo ben ik begonnen met mijn eigen projecten ten aanzien van radio, TV en muziek. Thans maak ik in company, samen met Sushma Biere en Brian Imambaks, het programma ‘Een kijkje in…, waarvan ik één van de presentatoren ben.’

De zangeres en presentatrice vertelt verder: ‘Ik heb bewust mijn eigen muzikale pad gekozen. Ik heb nooit getwijfeld aan mezelf als persoon. En als iets niet werkt, ga ik gewoon door. Ik heb ook de juiste mensen om me heen; mijn ouders en mijn broertje en mijn beste vriendin Sushma. Ze geven mij heel veel ideeën. Ik kan naar iedereen luisteren, maar uiteindelijk doe ik wat ik zelf wil. Ik bepaal uiteindelijk altijd zelf wat ik wil doen.’

IMG_4423

Zo ook haar duet met Conchita Berggraaf. Ashna hierover: ‘Iedereen kent ‘Zara chehra’. Op een nauta (huwelijk) was het openingsnummer van het echtpaar ‘Thinking out loud’ en ik was gelijk weg van het nummer. Ik wilde het coveren samen met een Hindostaans nummer. Ik stond onder de douche en ik was echt aan het denken en mijn eerste keus was om ‘Jab koiie baat bigar djaye’ te coveren met ‘Thinking out loud’. Maar ik weet niet vanwaar ik ‘Zara chehra’ in m’n mind kreeg en ik zong hem toen gelijk met ‘Thinking out loud’, vanaf waar ik het zou willen coveren en het was gelijk mooi.’

‘Mi djompo nanga baddoek uit a badkamra, go skrif a pokoe gelijk in mi kamra (ik ben onder de douche vandaan, gewikkeld in mijn baddoek, dat nummer gaan uitschrijven).’ Omdat het duet niet van de grond kwam, kwam haar moeder met het briljant idee dat Ashna Conchita  moest benaderen ervoor. Binnen de kortste keren was de track een feit en hadden ze het ingezongen zoals zij dat voor ogen hadden; een andere versie van ‘Zara chehra’ en een mix met Hindostaans in ‘Thinking out loud’. ‘Toen we klaar waren, moest er een clip geshoot worden. Daarvoor gingen we naar Braamspunt. Conchita scheldt me daar ook nog steeds voor uit, want Braamspunt bereik je in een koreaaltje en ze is bang. Maar we hadden geluk, we hebben dolfijnen gespot en die zijn ook in onze clip.’

Dit duet werd een top 10 hit, werd zeer goed ontvangen door de gehele Surinaamse gemeenschap en opende de deur naar een prachtoptreden van de dames met Jörgen Raymann in Thalia.

IMG_4427

Ashna’s drukke schedule laat bijna geen ruimte over om de liefde van haar leven tegen te komen, maar ze heeft wel een grote liefde, namelijk haar neefje. Daarvan zegt ze stralend: ‘Phoewa (tante’s) baby.’

Ashna heeft een natuurlijke aanleg voor het combineren van creativiteit met zakelijkheid en is dan ook succesvol in haar creativiteit te gelde te maken, waardoor ze nog meer creatieve dingen kan doen. Als radiopresentatrice, tv-presentatrice, MC, zangeres en owner van Ashna Media Productions, is deze pittige en sterke dame ‘a force to rekon with’. Haar combinatie van media en muziek geeft haar een sterke positie binnen de markt. Een markt die ze goed kent. ‘De Surinaamse markt is er één van covers. Ik cover de beste nummers met mijn eigen twist.’


Ashna Changoer is radiopresentatrice, maakt in company, samen met Sushma Biere en Brian Imambaks, het programma ‘Een kijkje in…, waarvan ze één van de presentatoren is, zingt en is eigenaresse van mediaproductioncompany Ashna Media Productions.

Wil je meer over haar weten:

Like dan haar Facebook pages: Ashna Changoer en ‘Een kijkje in…’